آه ، چه حضور غریبی دارد آدمی!
سر مقاله: نوشتن درباره کسی که از آغاز راه انتشار مجله همراهمان بود، بسیار سخت است و باور نبودن او حتی سخت تر از نوشتن درباره اوست. طی این چند سال (آذر 83 تا امروز) هیچگاه تنهایمان نگذاشت و با وسواسی همیشگی سعی در فتح قله های جدیدی در حوزه تئوری تئاتر دفاع مقدس را داشت. او می خواست از تمام زوایا به این گونه نمایشی نگریسته شود و مقالاتش خون تازه ای در جریان به ظاهر خسته تئاتر دفاع مقدس ایجاد کند. مقالات او در زمینه جامعه شناسی، نشانه شناسی، مخاطب شناسی و حتی تبار شناسی و دیگر حوزه های تئاتر نمونه هایی از تلاشش در نوشتن درباره تئاتر هستند.
"حسن گلدوست" علاوه بر تحصیل تئاتر و نگارش مقالات و متون مختلف در زمینه های مختلف تئوری نمایش سالها بود که در کنار انجمن تئاتر دفاع مقدس و در حوزه تئاتر دفاع مقدس این جریان هنری را همراه با ما و نقش صحنه دنبال می کرد. نوشتن درباره او سخت است و تصور نبودنش برای ما و دوستان همراه نقش صحنه باورکردنی نیست. اما واقعیت...
بغض ناتمام را با نوشته ای از خودش به اتمام می رسانم. امید که تلاش هایش برای ارتقاء تئاتر دفاع مقدس به سرانجام شایسته ای دست یابد. روحش شاد.
"پا به ماه ترانه های بی سرانجامی هستم، که تولدشان اشک است و سرگذشتشان اشک است و کورسوی امید دورشان اشک.
پا به ماه ترانه های بی سرانجامی هستم که نه باری بر دوشند، نه باری از دوش بر می دارند و نه دوشادوش ، حدیث سفر را زمزمه می کنند.
به نگاهی معجزه ای کن که ترانه هایم عطر تو را بگیرند و سرانجامشان دورترین جای جهان شود، در کنار تو.
پا به ماه ترانه های بی سرانجامی هستم، معجزه ای کن. ...." همین