سرمقاله: يكي از اساسي‌ترين عناصر تئاتر، "مخاطب" است. حتماً‌ اين تعريف تئاتر را شنيده‌ايد كه هر گاه فردي در مقابل فردي ديگر به اجرا بپردازد، تئاتر شكل مي‌گيرد. براين اساس تمامي عناصر تئاتر را مي‌توان حذف كرد، جز 2 عنصر "بازيگر و تماشاگر". آنچه اين روزها و شايد حتي در گذشته نيز توجه را جلب مي‌كرد، اين نكته بوده كه ما تماشاگري براي تئاتر به مفهوم حقيقي آن نداريم. و هيچگاه به دنبال يافتن دليل آن نيز نبوده‌ايم. حتي وقتي سمينار "مخاطب و تئاتر" را برگزار مي‌كنيم، مخاطبي وجود ندارد. تئاترها در مهجورترين حالت ممكن اجرا مي‌شوند، بدون اينكه تلاشي در جهت جذب مخاطب صورت بگيرد. همواره دست‌اندر‌كاران هنر نمايش، تماشاگر هنرنمايي دوستان ديگر خود بر صحنه هستند. گويا براي بسياري از افراد جامعه،‌ تجربه ديدن تئاتر در مجموعه تئاتر شهر و حتي سالن‌هاي ديگر، تجربه و خيالي دست‌نيافتني است.
در شرايطي كه اهالي تئاتر با مشكلات بيشمار اجراي خود را به صحنه مي‌برند، بسيار ناراحت كننده است كه نتوانند با تماشاگر اصيل – همان كسي كه نمايش بايد براي او عرضه شود- ارتباط برقرار نكنند.
موضوع "مخاطب و تئاتر دفاع مقدس" پرونده‌ موضوعي اين شماره را شكل مي‌دهد. اميدواريم آغازي باشد بر اين مهم كه توجه بيشتري بدان معطوف نماييم.
جشنواره تئاتر فجر- بزرگترين رويداد تئاتري كشور- به موعد برگزاري‌اش نزديك مي‌شود. دوره بيست و ششم به نظر متفاوت مي‌رسد. در اختتاميه دور قبل با انتصاب دكتر مجيد سرسنگي به عنوان دبير جشنواره رسماً جشنواره بيست و ششم آغاز شد. در فاصله‌اي اندك فراخواني با بخش‌هاي متنوع منتشر گرديد. دبير و دبيرخانه جشنواره، فعاليت گسترده‌اي را آغاز كردند تا جشنواره بيست و ششم با شكوه بيشتري جشن پيروزي انقلاب را بر پا نمايد.
اتفاق خجسته‌اي كه در آستانه برپايي آن هستيم، مي‌تواند اميد جامعه بزرگ تئاتر كشور باشد آن هم در سالي كه چندان سال خوبي براي تئاتر كشور نبوده است. اين دوره از جشنواره مي‌تواند نقطه عطفي در جشنواره تئاتر فجر را رقم بزند.
چشم انتظار روزهايي گرم و پرشور در هواي سرد و يخ‌زده زمستان امسال در فضاي شهر و تئاتر كشور هستيم.