سرمقاله

كورسوي چراغ پژوهش‌هاي تئاتري
يكي از بزرگترين معايب جامعه تئاتري ما، كمبود فعاليت‌هاي پژوهشي است. البته ضعف فعاليت‌ها و اقدامات پژوهشي در كشور ما فقط مختص حوزه تئاتر نيست، اما به نظر مي‌رسد تئاتري‌ها كمترين توجه را به مقوله تحقيق و پژوهش مي‌كنند. انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس از چند سال پيش با هدف ارتقاء سطح علمي تئاتر مقاومت، فعاليت‌هاي خود را بيشتر معطوف به پژوهش نموده است. برگزاري همايش پژوهشي تئاتر مقاومت، گردهمايي تخصصي هنرمندان تئاتر انقلاب و دفاع مقدس، راه‌اندازي كتابخانه تخصصي تئاتر مقاومت و... تا همين انتشار دو ماهنامه تخصصي نقش صحنه خود گواه اين مدعاست. اما آنچه كه توجه مسؤولان انجمن را به خود مشغول ساخته، كم‌توجهي هنرمندان فعال اين عرصه به مسأله پژوهش است.
بايد به اين نكته توجه داشته باشيم كه صرفاً فعاليت اجرايي نمي‌تواند ضامن ماندگاري و ارتقاء سطح كيفي تئاتر كشور باشد. گمان مي‌كنم كه مسؤولان تئاتر كشور كمر همت بسته‌اند تا با كمك پژوهشگران و هنرمندان تحولي در اين زمينه به وجود آورند. در يك سال اخير در اكثر جشنواره‌ها فعاليت‌هاي پژوهشي به عنوان بخش جنبي در نظر گرفته شده كه آن هم بيشتر جنبه سفارشي داشته و هنوز در ميان هنرمندان و پژوهشگران به صورت يك فعاليت خودجوش در نيامده است. در حال حاضر فراخوان چهارمين همايش پژوهشي تئاتر مقاومت منتشر شده؛ اگر بخواهيم مقايسه‌اي ميان فراخوان يك همايش پژوهشي و يك جشنواره تئاتر داشته باشيم، متوجه مي‌شويم كه تعداد علاقه‌مندان به شركت در هر كدام از اين برنامه‌ها تفاوت زيادي با هم دارند و حتي اين مسأله در محيط‌هاي دانشگاهي هم رخ مي‌نمايد. پايان‌نامه‌هاي دانشجويان در رشته‌هاي هنري، به عنوان يك تكليف نه چندان مهم تلقي مي‌شود و هيچ تلاشي در دانشكده‌هاي تئاتر براي تربيت محققين و پژوهشگران صورت نمي‌گيرد. گويا قرار است تمامي دانشجويان بازيگر و كارگردان شوند و از اين رو تلاشي در جهت كشف استعدادهاي پژوهشي در ميان آنها نمي‌شود. به اميد روزي كه پژوهش‌هاي تئاتر پابه‌پاي فعاليت‌هاي هنري تئاتر گام بردارند.