سرمقاله: هنرمندان تئاتر بازتاب دهندهي رويدادهاي جامعه هستند. زيبايي ها، زشتي ها، كاستي ها و هر آنچه كه جامعه از ابعاد مختلف اجتماعي ، سياسي، فرهنگي و.... با آن روبروست.گاهي اوقات به دليل اهميت موضوع، جرياني در آثار هنري به وجود مي آيد، كه منجر به توليد خيل عظيمي از آثار هنري مي گردد. پس از جنگ جهاني دوم تئاتر اروپا و به تبع آن تئاترجهان دچار تغيير و تحولات بزرگي شد. مكتب ها و شيوه هاي اجرايي جديدي به وجود آمد. نويسندگان بزرگي به اين رويداد تلخ تاريخ بشري پرداختند. وتا به امروز آنچه از جنگ جهاني دوم و مشكلات اجتماعي ، سياسي و فرهنگي آن در يادها مانده با نگاه تحليلگر تئاتر خلق شده است.
ازاين روي هنرمندان تئاتر پس از پيروزي انقلاب شكوهمند اسلامي ايران سعي در پرداختن به وجوه مختلف اين رويداد عظيم نمودند. ولي متاسفانه پس از فاصله اندكي از پيروزي انقلاب ، جنگ تحميلي آغاز شد و نگاه عمده اي هنرمندان در پرداختن به موضوع دفاع مقدس معطوف شد.
امروز وقتي به آثار خلق شدهي 27 ساله هنرمندان تئاتر عرصه انقلاب و دفاع مقدس مي نگريم كفهي انقلاب در شان آن حماسهي بزرگ نيست.
اثري ماندگاري در حوزه تئاتر در ارتباط با انقلاب و آن روز هاي شگفتي ساز توليد نشده است. به نظر ميرسد كه هنرمندان تئاتر انقلاب و دفاع مقدس بايستي با رجوع به گذشته از ابتداي راه انقلاب شروع نمايند. اگر مي خواهيم آرمانها ، اهداف و ايدئولوژي هايمان بدون هيچ گونه خدشه به نسل هاي آينده ، منتقل گردد راهي جز بازگشت و نگاهي دقيق ، موشكافانه و هنرمندانه نداريم.
این شماره 60 صفحه در قطع خشتی در تیراژ 1500 نسخه منتشر گردیده.
