اعظم بروجردی: هنر مثل خود انسان نیازمند رشد تفکری و تعقلی است. مادامی که این رشد در ما به وجود نیامده باشد ما تقلیدی کار می کنیم . در این صورت ما خودمان نیستیم و هنر ما هم هنر خودمان نیست، پیرو دیگرانیم و خودمان را فقط در دیگران می بینیم. اما اگر به یک تفکر و آگاهی و دانش برسیم آن وقت می توانیم خودمان را در نمایش هایمان عرضه کنیم.
ما تفکرات و ساختار خودمان را در آثارمان عرضه می کنیم و مقلد صرف نخواهیم بود. دیگر از این آگاهی به عنوان یک پلکان استفاده می کنیم و از پله آدم های گذشته بالا می رویم.
ارتباط با گذشته، به همین صورت است. ما نمی توانیم یک پله بی نهایت را یک باره بالا برویم و این پله پله بالا رفتن همان ارتباط برقرار کردن با نسل های گذشته است. ضمن اینکه با ارتباط با گذشته و پیشرفت امروز ما هم یک پله به پله های دیگر افزوده ایم.
بنابر این در مورد جوانان و نسل جدید هنرمندان من فکر نمی کنم که ما با جریان تاثیرگذار و جدی ای مواجه باشیم . بیشتر این جوانان هنرمند یا مقلد هستند و یا طغیانگر صرف!
و یا اینکه به اشتباه گمان می کنند که باید کاملا از گذشته تقلید کنند، یا فکر می کنند که باید طغیان کنند و یک چیزی فراتر از آنچه گذشتگان تا به حال داشته اند را به وجود بیاورند.
هر دوی اینها اشکال دارد و به مسئله خود این نسل مربوط می شوند. این نسل هنوز به آن دانش و آگاهی نرسیده و باید بالاخره یک روز به آن برسد. آن روز نه این شده و نه آن! بنابراین تعادلی برقرار می کند و با استفاده از پلکان گذشتگان به پله بعدی که خود ساخته اند و متعلق خودشان است می رسند که آیندگان باید از آن بالا بروند. مهمترین مسئله در این مسیر این است که نسل جدید باید به تعادل برسند.