سید جواد روشن: وقتی طبق اصل 44 قانون اساسی از خصوصی سازی صحبت می کنیم باید فعالیت های فرهنگی و هنری را نیز مشمول آن دانست و برای خصوصی سازی در عرصه فرهنگ و هنر نیز تلاش کرد. مرکز هنرهای نمایشی به عنوان بخش دولتی تئاتر همواره مدعی آن است که از خصوصی سازی در تئاتر استقبال می کند و برگزاری سمینار تئاتر خصوصی و طرح مباحث نظری در این خصوص را نشانه علاقه مندی و تلاش آن مرکز برای رسیدن به تئاتر خصوصی می داند. هرچند این ادعا مخالفانی دارد و برخی از هنرمندان معتقدند تلاشی عملی برای رسیدن به تئاتر خصوصی از سوی دولت انجام نمی شود و مقررات موجود این امکان را از هنرمندان می گیرد. در این میان آنچه مهم است طرح اولیه این مسئله و درگیر شدن ذهنی - هرچند به صورت تئوری - با عنوان تئاتر خصوصی است. البته وقتی از تئاتر خصوصی صحبت می کنیم منظور آثاری با شاخصه های هنری و علمی است زیرا در تئاتر آزاد - که از آن با عنوان تئاتر لاله زاری نیز یاد می شود_ که در برخی سینماها ، تئاتر گلریز و... اجرا می شود به نوعی تئاتر خصوصی حضور دارد و گردش مالی و پرداخت هزینه ها بر اساس فروش نمایش از گیشه است. این روش سال هاست که وجود دارد هرچند در حال حاضر این نوع تئاتر نیز دچار مشکل است. ولی این نوع تئاتر مورد نظر منتقدین و هنرمندان نیست و تفاوتی بین این نوع کار و اجرای تئاتر با استفاده از قواعد علمی و هنری وجود دارد. آنچه در این جا مورد نظر است تلاش برای رسیدن به تئاتر خصوصی با رعایت قواعد هنری است. در این راه علاوه بر دولت ، شهرداری نیز می تواند کمک موثری برای رسیدن به تئاتر خصوصی باشد . ساختن سالن های جدید ، ایجاد تسهیلات و کمک در ساخت توسط بخش خصوصی ، معافیت عوارض شهری ، امکان تبلیغات شهری و... از جمله کمک هایی است که شهرداری می تواند در اختیار تئاتر خصوصی بگذارد. خوشبختانه شهرداری تهران با افتتاح تماشاخانه ایرانشهر گام های اولیه را برای رسیدن به تئاتر خصوصی برداشت. تماشاخانه ایرانشهر که پیش از این از آن به عنوان سوله های ایرانشهر نام برده می شد سال ها مورد بحث و پیگیری برای تبدیل به سالن نمایش بود که بالاخره در سال جاری با دو سالن مجزا و به همت شهرداری تهران افتتاح شد. محمد جوزانی ، مدیر این تالار نیز معتقد است شهرداری نخستین خیز خود را برای تبدیل تماشاخانه‌های ایرانشهر به نخستین جایگاه تئاتر خصوصی در كشور برداشته است و تلاش می‌كنیم این مكان تئاتری را به‌عنوان جایگاه تئاتر خصوصی در ایران تثبیت كنیم.
این تماشاخانه با نمایش «همه صبح‌های زمین» به کارگردانی حسین مسافرآستانه کار خود را آغاز کرد در افتتاح تالار شماره 2 خود میزبان نمایش " سگ سکوت " به کارگردانی آروند دشت آرای بود که با استفاده از سرمایه گذار شخصی درتماشاخانه ایرانشهر در حال اجراست.
دشت‌آرای درباره تولید این نمایش توسط بخش‌خصوصی می گوید: سال‌ها است که از تئاتر خصوصی و حمایت از آن صحبت می شود ولی تاکنون اتفاق جدی در این عرصه حاصل نشده است، به همین دلیل هم توقع داریم تا مدیران مرکز هنرهای نمایشی از گروه‌هایی که در این زمینه ایده و طرح دارند، حمایت کنند. گروهی که ادعای خلاقیت، تفاوت و پیشرو بودن دارد نباید فقط در بخش‌ هنری پیشرو باشد . تئاتر ما برای پیشرفت نیازمند استقلال مالی است از طرفی هنرمند وابسته نمی‌تواند تمام ایده‌های خود را به جلو ببرد، ما باید بتوانیم تمام اقشار جامعه را به تئاتر بیاوریم و بر همین اساس نیازمند تئاتر خصوصی هستیم.
وی ادامه می دهد: با وجود مشقات فراوان ما 5 سال است که درخصوص بازاریابی تئاتر کار می‌کنیم و خوشبختانه برای این اجرا به نتیجه رسیده‌ایم و توانستیم حمایت‌گر مالی جذب کنیم و این پروژه هیچ‌گونه وابستگی به اداره کل هنرهای نمایشی ندارد و ما می توانیم بدون هرگونه حمایت دولتی اجرا برویم به شرط اینکه قیمت بلیط ‌های نمایش را خودمان تعیین کنیم. مطمئن هستیم که در این مسیر موفق خواهیم بود و امیدوارم از این پس راه برای اجرای تئاتر خصوصی باز شود.
همواره این ذهنیت وجود دارد که برای فروش بیشتر باید به هنرمندان شناخته شده سینما و تلویزیون متوسل شد تا با جذب تماشاگر بیشتر هزینه های گروه تامین شود. نمایش "سگ سکوت" نیز با حضور چهره‌های شناخته شده سینما و تئاتر از جمله پانته آ بهرام ، حامد بهداد ، باران کوثری و... در حال حاضر اجرا می شود و دشت آرای می گوید : با تمام عوامل قرارداد بسته ایم و بازیگران نیز ده درصد قراردادشان را دریافت کرده‌اند. اینکه آیا این نمایش توانسته است با اتکا بر فروش گیشه ( با بلیط های 10000 تومانی ) هزینه های خود را تامین کند یا خیر؟ چیزی است که باید بعد از اتمام اجرا درباره آن صحبت کرد ولی داشتن این جسارت و آغاز این راه خود قابل تقدیر است . مسلما رسیدن به تئاتر خصوصی بدون حمایت مراکز فرهنگی و هنری امکان پذیر نیست . در همین مورد نیز گروه هزینه ای را برای اجرای سالن پرداخت نمی کند و بخشی از تبلیغات شهری بر عهده مدیریت تالار است ولی باید تسهیلات بیشتری را برای گروه ها در نظر گرفت. چند سال پیش نمایش "دندون طلا" به کارگردانی داود میرباقری و با تهیه کننده شخصی و البته حمایت های دولتی در سالن اصلی تئاترشهر به مدت چند ماه به روی صحنه رفت و توانست فروش خوبی نیز داشته بشد. در آن زمان مطرح شد که امکانات محدود تئاتر اجازه نمی دهد یک نمایش برای چند ماه به روی صحنه باشد و همین مشکلی بود برای عدم استمرار آن حرکت. گروهی که چندین ماه تمرین کرده و قرار است بر اساس فروش گیشه درآمدزایی کند نمی تواند تنها به 30 اجرا اکتفا کند (مشکلی که برای نمایش "سگ سکوت" نیز وجود داشت و باعث شد اجرای نمایش تا 10 شهریورماه تمدید شود ) داشتن اجرای زیاد نیز نیازمند داشتن سالن و مکان اجرا است.
به نظر می رسد امروز که هنرمندان آمادگی خود را برای ورود به تئاتر خصوصی اعلام کرده اند و حرکت هایی آغاز شده ، مسئولان نیز باید شرایط را به گونه ای هموار کنند تا این اتفاق به سرانجام مطلوب برسد و از گروه های خلاق و جسور در این زمینه حمایت کنند.