جشنواره بین المللی نمایش های آیینی سنتی بهانه ای است که هردوسال یکبار ، کتابهایی همچون شاهنامه فردوسی ، هزار و یک شب تسوجی ، تاریخ ثعالبی و ... را دوباره بخوانم . در هر خوانش دوباره، متوجه مفاهیم و معانی نهفته ای می شوم که در دوره ی قبل متوجه آن نشده بودم.
ای برادر ، قصه چون پیمانه است
معنی اندر وی ، به سان دانه است
دانه ی معنی بگیرد ، مرد عاقل
ننگرد پیمانه را، گر گشت نقل
باز نقالان و پرده خوانان و قهوه داران و خیمه شب بازان و قوالان و تعزیه گردانان و سیاه بازان و... دور هم جمع اند و باز قراردادهای نمایشی؛ فاصله گذاریها ، جنگ خیر و شر ، طی مسیر دوار ، رنگهای قرمز و سبز و سفید و هزاران المان دیگر... که پیتر بروک و یوجینیو باربا و آنتونن آرتو و برشت و اغلب کله گنده های تئاتر جهان ، به آن غبطه می خورند.
سوگند که اهمیت جشنواره بین المللی نمایش های آیینی سنتی از جشنواره فجر کمتر نیست(اگر بیشتر از آن نباشد). از این روست که در چند و چون جشنواره آیینی سنتی گوشه چشمی به چند نکته زیر اهمیت بیشتری پیدا می کند:
1-امیدوارم که در دوره آتی ، وجود یک استاد راهنما از سوی مرکز هنرهای نمایشی برای اغلب گروه های شرکت کننده به خصوص گروه های جوان و نوپا ، الزامی باشد ، چرا که این اصل مانع از افت کیفی و کمی جشنواره بین المللی شده و برخی کمبود های آموزشی را نیز رفع می کند.
2-آرزو داشتم نمایش نامه های برگزیده هر دوره ، هم زمان با برپایی جشنواره به چاپ برسد.( متاسفانه در چندین دوره ای که به یاد دارم ، هیچ نمایشنامه ای با مضمون ملی ، سنتی ، آیینی به چاپ نرسیده است.)
3-چه خوب بود اگر که به جای یک نمایش ، حداقل سه نمایش از جشنواره بین المللی نمایش های آیینی سنتی ، به جشنواره بین المللی تئاتر فجر معرفی می شد. چرا که دوسالانه بودن جشنواره عطر آن را از یاد می برد. خوب بود اگر سه نمایش که هر کدام ، تمام و کمال، ویژگی های تئاتر ملی را داشته و شان و افتخاری در برابر دیدگان اصحاب هنر دیگر نقاط جهان به شمار روند ، دوباره و دوباره به نمایش در آیند.
4-و بازاجرای عمومی . باور کنید تمام گروه های راه یافته به جشنواره بین المللی آیینی سنتی ، که هفت خوان رستم را پشت سر گذاشته اند ، لایق حمایت اجرائی اند - کمافی سابق-

به امید جشنواره ای پربار
سیروس همتی