نگاهی کوتاه به خاستگاه های اصلی تئاتر در اعصار گذشته این شکل مردمی از هنر را از دو جنبه کارکردهای معنایی و وجوه سرگرم کننده آن مورد اهمیت قرار می دهد.
ناگفته پیداست که یکی از مهمترین اهداف هر تئاتری ، صرفنظر از اولویت های آن سرگرم سازی و جلب توجه مخاطبان است . بر این اساس ، تئاتر نخست مخاطب را مجذوب خود می سازد و در مرحله بعدی است که اهداف دیگرش را در بازخورد با توجه و ادراک مخاطبانش قرار می دهد.
تئاتر ما اما همواره با مشکلات زیادی در حوزه جلب و جذب مخاطب داشته و به سختی با آنها مواجه است. این در حالی است که چندان تلاشی هم برای برون رفت از بن بست مخاطب در این تئاتر صورت نپذیرفته است. در واقع مدیرت تئاتر ما آنقدر درگیر مسائل و موضوعات مربوط به مشکلات و دشواری های کار هنرمندان است که فرصت بررسی راهکارهای جذب مخاطب را پیدا نمی کند. این در حالی است که بخش مهمی از مدیریت تئاتر در جهان به مبحث مخاطب اختصاصا دارد.
تئاتر نه تنها در رقابت با سایر رسانه های امروز می بایست، بتواند مخاطبان ثابت اش را حفظ کند بلکه حتی باید یر تعداد این مخاطبان بیفزاید و مخاطبان جدیدی را هم بر آنها بیفزاید.
فصل تابستان و تعطیلات دانشجویان و دانش آموزان و دغدغه خانواده ها برای پر کردن اوقات فراغت شاید بهترین فرصتی باشد که در آن تئاتر بتواند با تشویق عده زیادی از تماشاگران آنها را به تماشای تئاتر علاقه مند کنند و نیز اینکه آنها به مخاطبان ثابت نمایش ها در طول سال بیفزاید.
همه اینها هم مستلزم آنست که این فصل از تئاتر بهترین و جذاب ترین والبته مخاطب پذیرترین نمایش هایش را در نوبت اجرا داشته باشد. طی سالهای اخیر این مسئله تقریبا به گونه ای رعایت شده و نگاهی کوتاه به برنامه نمایش ها و امار مخاطبان آن نشاندهنده این موضوع است که برنامه ریزی ها تا اندازه ای در جهت ترغیب تماشاگران به حضور در سالنهای نمایش بوده است.
نمایش های طنز و آنها به لحاظ جذابیت های متفاوت وتبلیغات گسترده احتمال در اختیار داشتن تماشاگران بیشتری را دارند در این فصل بیشتر فرصت اجرا پیدا می کنند. اما درعین حال خیلی بهتر است که چنین رویکردی به صورت جدی تر مورد توجه قرار بگیرد و مهمتر اینکه، باید تصمیم جدی ای هم برای حفظ این مخاطبان در میان مخاطبان ثابت تئاتر گرفته بشود.