آی سان نوروزی: تئاتر ما با همه انتقادات و کمبودها و کاستی هایش محل برگزاری جشنواره های بسیاری است . اصلا می توان ادعا کردکه این تئاتر طی سال های حیاتش همواره پرشورترین و شلوغ ترین روزهایش را با جشنواره های ریز و درشت اش تجربه کرده و سال به سال هم بر تعداد این جشنواره ها افزوده و از ظاهر امر این طور بر می آید که همچنان هم بر آن خواهد افزود.
از جشنواره های ریز و درشت منطقه ای و استانی و جشن های کوچکتر تئاتر در شهرستان ها که بگذریم، جشنواره های سراسری و بین المللی در تهران به عنوان مهترین رویدادهای تئاتر همزمان با آغاز سال جدید کارشان را آغاز کرده اند. نقطه شروع این حرکت جشنواره بین المللی تئاتر دانشگاهی بود، چندهفته دیگر جشنواره بین المللی تئاتر مقاومت هم کار خود را آغاز می کند، جشنواره بزرگ تئاتر فجر و رضوی هم که فراخوان داده اند، جشنواره تئاتر آئینی سنتی روز به روز به نقطه برگزاری نزدیک می شود، جشنواره بانوان و ایثار هم فراخوان داده اند و ....
اما مهمترین پرسشی که می توان در کنار برگزاری این همه جشن تئاتری در کشورمان مطرح کرد این است که "چه نتیجه ای از این همه برنامه و صرف هزینه عاید تئاتر ما می شود؟" شاید نگاهی کوتاه به وضعیت گردهمایی فراوان تئاتری، وضع و حال هنرمندان تئاتر در روزهای بعد از جشنواره و از همه مهمتر وضعیت اجرای عمومی تئاتر در کشور تا اندازه ای بتواند پاسخ این پرسش باشد.
واقعیت این است که جشنواره های تئاتر و دست کم، آنها که در حاشیه جشنواره های بین المللی تئاتر قرار می گیرند تا به حال چیزی به تئاتر ما نیفزده اند و تنها با صرف هزینه های بسیار همراه بوده است.
حال آنکه بسیاری از این رویدادها با اهداف مشترک و برنامه های مشابه و موازی در کنار هم قرار گرفته اند و هر یک هزینه های مستقل و مجزایی هم داشته اند. جشنواره های مذهبی چون رضوی، همایش عاشورایی و .... جشنواره دفاع مقدس مثل تئاتر مقاومت، جشنواره دفاع مقدس، بسیج و ایثار و .... نه تنها تا بحال در کنار هم قرار نگرفته اند بلکه در رقابت با یکدیگر و با صرف هزینه های اضافی تنها به جشن های پرخرج مناسبتی تبدیل شده اند و تولید چند متن و اجرای یک یا دو نمایش مطلوب تنها نتیجه برگزاری آنها بوده است.
بحث درباره جشنواره های تئاتر در میان همه کاستی ها و کمبودهای امروز تئاتر بحث مهمی است که سال های سال مطرح بوده و بسیاری معتقدند که این جشنواره ها جز خرج و مخارج زیاد و نتایج اندک چیز دیگری برای تئاتر ما به همراه نیاورده اند.
سال 1388 هم با همه جشنواره هایش آغاز شده است. امیدواریم اگر این همه جشن و وقت و هزینه با هم مجموع نمی شوند دست کم بتوانند به گونه ای دیگر در راستای حرکت مثبت تئاتری و هدفمند کردن آن قرار بگیرند. تولید متون نمایشی شاید یکی از این راه ها باشد!