سیاوش طهمورث: هیچیک از هنرها را نمی توان تنها از راه آموزش و با برگزاری چند کلاس و چند جلسه آموزش داد و آموخت. به ویژه هنر تئاتر یک هنری گروهی است و حاصل جمع گروهی از علوم و تجربه هاست. به این معنا که یک هنرمند تئاتر باید انسان شناسی ، جامعه شناسی، سنت، مدرنیسم، فلسفه و ... را بداند و از همه مهمتر از اینکه در یک فرایند بلند مدت تجربه کرده باشد.
این چیزهایی که الان به صورت کلاس ها و در قالب آموزش های آکادمیک وجود دارد و دانشجویان و هنرآموزان در طول چند ترم و چند سال تحصیل یا هنرآموزی آن ها را از دوستان عزیز و همکاران و اساتید محترم دانشگاه ها و آموزش ها می آموزند یک مقدمه است. این کلاسها فقط در حد راهیابی و مسیر ورود هستند. این اول راه است.
بنابراین دانشجویی که وارد دانشگاه می شود یا هنرآموزی که در یک آموزشگاه ثبت نام می کند از همان آغاز نباید توقع داشته باشد که با کلاس و نیمکت تبدیل به کارگردان یا بازیگر شود.
این کلاس ها فقط به بچه ها می آموزد که چه راهی را بروند و چه مطالعاتی بکنند تا بتوانند نسبت به هنر و عرصه تئاتر و محدوده وسیع آن شناخت مقدماتی پیدا کنند.
اما زمانی که این دوره را گذراندند و آن را از یک دوره خام به عمل نشاندند و تجربه کردند تازه به مرحله کشف استعداد و شروع کار رسیده اند . حالا نوبت آن رسیده اند که در قالب یک گروه و به صورت تجربی، تئوری را به عمل تبدیل کنند.
در واقع کلاس و دانشگاه به جوان ها دیدگاه می دهد. و البته بر عکس آن هم صادق است . یعنی زمانی که فردی از تجربه آغاز کرد، تا به مطالعه نرسد و فرهنگ ها و دیدگاه ها و دانش ها را نخواند و روش های مختلف را نیاموزد و دانش و شعور آن را پیدا نکند، تجربه اش هیچ ارزشی نخواهد داشتند.
می خواهم بگویم هنرمندانی هستند که مطالعه کرده اند و تئوری را خوب می دانند اما درحوزه عملی و کار تئاتر هیچ تجربه و شناخت مفیدی ندارند و کسانی هم هستند که سال ها بدون دانش و علم و آگاهی لازم فقط روی صحنه زحمت کشیده اند و به نتیجه نرسیده اند.
پس دانش و تجربه هر دو لازم و ملزوم یکدیگر هستند.