هما روستا: شرایط تئاتری از دوران ما تا نسل امروز مسلما تفاوت های چشم گیری داشت است. ما در آن سال ها به فکر اقتصاد و ابعاد مالی کارمان نبودیم، برای این که خیالمان راحت بود. نمی دانم چرا، ولی خیالمان راحت بود! هیچ وقت فکر پول را نمی کردیم و عاشق خود تئاتر بودیم. با همه سختی ها به لحاظ روحی خیلی شوق و ذوق کار کردن تئاتر را داشتیم.
البته همین حالا هم جوانان بسیاری داریم که در تئاترمان خوب کار می کنند و باید قبول کنیم که امید و آینده تئاتر ما هم همین جوان ها هستند. فقط شرایط را باید کمی تغییر داد. شرایط باید برای کار کردن و بهتر کار کردن این جوان ها بیشتر فراهم باشد تا نتیجه بهتری هم بگیریم.
من معتقدم که الان شرایط برای کار کردن خیلی دشوار شده است. اما شرایط تسهیل شده و مناسب را باید دولتمردان بوجود بیاورند.
اولا باید به این قضیه توجه کنند که تئاتر آینه فرهنگی یک ملت است. و وقتی که متوجه شدند، به سالن های تئاتر بیایند. آنها باید تئاتر را از نزدیک ببینند و تجربه کنند و بشناسند حتی مقامات رده بالای مدیریتی باید استقبال بیشتری از تماشای نمایش ها داشته باشد.
در این صورت همه متوجه می شوند که تئاتر یکی از اصیل ترین هنرهای بشری است. در تمام دنیا تئاتر یکی از نخستین هنرهاست و هنوز هم اصالت خودش را در بسیاری از ممالک حفظ کرده است.
این هنر انسانی، انسان ساز و فرهنگ ساز است و بشر را به اندیشه و اندیشیدن وا می دارد. آیا می توان ملتی را به پیشرفت و تفکر واداشت بدون اینکه عادت به اندیشیدن را در آن به یک عادت تبدیل کنیم؟
مطمئنا اگر دولتمردان و مدیران فرهنگی و حتی مسئولان دیگر حوزه و نهادها و سازمان ها، تئاتر را ببینند و تجربه کنند و به ارزش آن پی ببرند، بیشتر به آن خواهند رسید و به جوان ها هم میدان کار بیشتری خواهند داد.
ما جوان های خیلی با استعداد و ذوق و شوقی داریم که تئاتر را دوست دارند. اما موقعیت و شرایط برای کار کردن و بروز خلاقیت ها و ایده هایشان به صورت کامل فراهم نیست.
بهترین و مهمترین کاری که در این زمینه می توان انجام داد فراهم آوردن شرایط و تسهیل امکان فعالیت برای این جوانان است.