داوود فتحعلی بیگی: تئاتر و جامعه در جریان ارتباط میان تولید عرضه هنر در راستای یکدیگر قرار می گیرد و میزان استقبال و انتقال آن ها به واسطه مناسبات اجتماعی دوران های مختلف متفاوت است. در مورد دیدگاه و نیاز جامعه به تئاتر هم همین طور است.
هر وقت مردم رفاه آسایش پیدا کردند و درآمدهایشان مازاد بر هزینه های جاری زندگی بود و توانستند علاوه بر تامین نیازهای اولیه زندگی درآمد و فراغت دیگری داشته باشند اینجاست که به فکر فوق برنامه و تفریح هم می افتند. وقتی به فکر تفریح افتادند حالا می توانند تئاتر را هم ببیند و به تئاتر بروند و تئاتر رفتن را یاد بگیرند. در این صورت است که تئاتر به یک پدیده دخیل در فرآیند مناسبات اجتماعی تبدیل می شود. اگر شما وقت و فرصت نداشته باشید که به دیدن تئاتر بروید خب، طبعاً هر چقدر هم که تئاتر وجود داشته باشد و اتفاق بیفتد، در سبد هزینه های خانواده تان جای نمی گیرد و نقش و حضوری در زندگی تان نخواهد داشت.
بحث در مورد تئاتر شهری و اجتماعی بیشتر به این مقولات و مباحث مربوط به این نوع مواجهه با تئاتر مربوط می شود. در یک سوی این قضیه خود تئاتر و در سمت دیگر آن جامعه و محیط شهری قرار می گیرند. اما حالا باید دید که اصلا اجتماعی و شهری بودن یعنی چه؟ خیلی از هنرمندان تئاتر هستند که در آثارشان به مقولات شهری و اجتماعی می پردازند. اما اگر خواسته باشیم یا نهاد و سازمانی بخواهد که سمت و سوی تئاتر را به سمت این گونه آثار بکشاند خب، این امر مستلزم سفارش یک سری کارهاست که در آن ها از مسائل مورد تحلیل در شهر و جامعه شهری بحث می شود. مثلا شهرداری سفارش بدهد؛ والا اکثر کارهایی که در حال حاضر تولید می شود مسائل شهری و اجتماعی را به هر صورت در خود دارد. و نمی تواند جدا از آن ها باشد.
تئاتر به خودی خود یک پدیده فرهنگی است؛ وقتی که به عنوان یک پدیده فرهنگی به آن نگاه می شود معلوم است که پیش بردش در فرهنگ جامعه نقش دارد و تاثیرگذار است. کما اینکه در بسیاری از جوامع خیلی ها معتقدند که هر جامعه ای که تئاتر آن رشد قابل توجهی داشته باشد، سطح فرهنگی بالایی را هم داراست.