هادی مرزبان: تئاتر زمانی اجرا می شود که سه رکن اصلی آن مهیا باشد و این سه رکن عبارت است از مجریان که همان هنرمندان تئاتر هستند، تماشاگران و مکانی برای اجرا! این ارتباط میان هنرمندان تئاتر و تماشاگران جریان دارد و اشکال و کاستی یکی از این حوزه ها فرآیند ارتباطی را دچار اشکال می کند. ما اگر تئاتر را در جامعه لازم می دانیم باید برای این سه رکن اصلی برنامه ریزی کنیم و هر یک از آنها را به روزتر و پویاتر مورد اهمیت قرار بدهیم. در این صورت است که تئاتری خوب و کامل خواهیم داشت.
در بخش مربوط به هنرمندان تئاتر خوشبختانه تئاتر ما استعدادهای خوبی دارد و در هر گوشه و کنار و هر منطقه و استان و شهرهای ما هنرمندان خلاق و مستعد زیادی وجود دارند. هنرمندانی که حرف های زیادی برای گفتن دارند و آثار قابل توجهی در حوزه تئاتر عرضه کرده اند.
وظیفه جامعه در برابر این بخش از هنرمندان که همیشه مأخوذ به حیاء و سر به زیر بوده و از ابزار تبلیغات و موقعیتهایش سوء استفاده نمی کند، کاملا معلوم است. جامعه باید به این قشر رسیدگی کند و آن ها را به گونه ای مورد حمایت قرار دهد که جز کار و هنرشان مشغولیت ذهنی دیگری نداشته باشند. صریح تر از این می توان گفت که هنرمندان تئاتر ما نباید غم نان داشته باشند و این میسر نمی شود مگر با برنامه ریزی صحیح و تصویب بودجه کافی و نظارت دقیق در هزینه کردن این بودجه در راه تئاتر و هنرمندان تئاتر.
ما در محدوده تماشاگران نیز، شکر خدا، ما بهترین تماشاگران را داریم. مخاطبانی آگاه، آشنا به تئاتر و نجیب! بنابراین باید امیدوار باشیم که در کنار آنها بتوانیم چنان برنامه ریزی کنیم که تئاتر خود به خود وارد زندگی مردم شود و جزئی از زندگی آن ها قرار بگیرد و به اصطلاح وارد بعد اقتصادی آنها بشود.
مسئولین هم باید یک برنامه ریزی دقیق برای سالن ها و تأمین محل اجرای نمایش ها داشته باشند. تا وقتی که هر تماشاگر منزل اش را به قصد دیدن تئاتر ترک می کند بداند، چه نوع تئاتری را در کدام سالن می تواند ببیند و یک شب را با خانواده اش برای شرکت در یک نمایش- به سالن مخصوص- بیاید. تعجب نکنید(!) که از یک مراسم صحبت به میان می آورم!.... بله، من اعتقاد دارم اجرای یک نمایش یک مراسم بزرگ است که تماشاگر و مجریان در کنار هم به اجرای آن مراسم می پردازد. وقتی که برنامه ریزی از طرف ما و مسئولین برای سالن ها درست باشد تماشاگر با این ترافیک و شلوغی تکلیفش روشن است و کم کم تئاتر جزئی از زندگی اش می شود.
سالن های نمایش باید از همه امکانات فنی- هنری و رفاهی برخوردار باشد که هر قسم تماشاگری بتواند در آن احساس آرامش و امنیت و راحتی کند. نه اینکه هر چهار دیواری که گیرمان آمد . چند پروژکتور در آن نصب کنیم و مثلا سالن بسازیم. البته در حال حاضر ظاهرا شهرداری مشغول ساختن سالن های متعدد است که جای خوشحالی دارد و انشاءالله هر چه زودتر این ساخت و سازها به نتیجه برسد.
بزرگی می گوید: میزان فرهنگ یک جامعه را با گیشه های تئاترش ارزیابی کنید. یعنی هر چه مردم بیشتر به تئاتر روی بیاورند از فرهنگ بالاتری برخوردارند. بزرگترین کار تئاتر فرهنگ سازی است، تئاتر جز اینکه از انسان و رابطه بین انسان ها و رابطه انسان با جامعه اش سخن بگوید کار دیگری ندارد. اجرای یک تئاتر و تاثیری که می گذارد شاید از هزاران کتاب کارسازتر باشد. اصولا کارهای نمایشی به دلیل همان همزاد پنداری تماشاگر با شخصیت های نمایشی کاربرد فراوان دارد. در سطح خیلی کوچک کارهای نمایشی توجه شما را به همین انیمیشن های ترافیکی جلب می کنم. ببینید این کارهای کوتاه چقدر تاثیرگذار بوده اند! ما و مسئولین باید به اهمیت کاری که تئاتر می تواند انجام بدهد آگاه باشیم و یکدیگر را باور کنیم.
در مورد دخالت نهادها و سازمانهای غیر تئاتری به اعتقاد من هر سازمان و نهادی که توانایی روشن نگاه داشتن چراغ تئاتر را دارد باید وارد میدان شود. من بعد از 40 سال تجربه به این نتیجه رسیده ام. زمانی فکر می کردم که همه چیز باید در یک مرکز جمع باشد و همه از یک کانال عبور کنند ولی امروز به این نتیجه رسیده ام که هر نهادی در صورت دارا بودن امکانات و بودجه لازم می تواند فعالیت تئاتری داشته باشد. در این صورت است که نهادینه سازی اجتماعی تئاتر می تواند تسریع شود.