شهرام کرمی کارگردان نمایش شمردن ستاره های شب در جلسه نقد و بررسی نمایش اش که شب گذشته در تالار مولوی برگزار شد حرکت در مرز عینیت و ذهنیت را یک اقدام آگاهانه در نگارش این نمایشنامه عنوان کرد
کارگردان نمایش در این جلسه که با حضور جمعی از منتقدان برجسته تئاتر و تماشاگران نمایش شمردن ستاره های شب برگزار شد گفت: نمایشنامه شمردن ستاره های شب در امتداد تجربیات گذشته ام روی نمایشنامه های کوتاه و آثار اپیزودیک شکل گرفت. می شود این متن را در امتداد "اتوبان سکوت" دانست. در این کار آنچه برایم مهم بود این بود که داستان هایی را به نمایش در آورم که یک مکان ثابت داشته باشند. در اتوبان سکوت آدمها در مکان های متفاوتی بودند اما در این متن می شد سه خانواده را در یک مکان ثابت دید.
وی درباره این نمایشنامه گفت: هر چه اپیزود ها در این متن جلوتر می روند، از مرز تخیل در نهایت سادگی عبور می کند. می خواستم در این تکنیک به جای هیجان به تاثیر برسم. این قدم را آگاهانه برداشتم اما معمولا این آگاهی رسیدن را تضمین نمی کند. قبول دارم که در بخش هایی به آنچه می خواستم رسیده ام ولی هنوز برای رسیدن به برخی از خواسته هایم کار باقی است.
کرمی در بخش دیگر این جلسه تصریح کرد: این روز های با اجرای این متن حال خوشی ندارم. بعد از اجرا گاه فکر میکنم که به عنوان مولف دوم نتوانسته ایم از دلبستگی های مولف اول جدا شوم. با این حال آن طور عمل کرده ام که فکر می کردم و فکر میکردم که در مسیر درستی حرکت می کنم. حال نیزاین فرصت را که با حضور کارشناسان و صاحبنظران تئاتر بدست آمده برای دریافت نظرات دقیق و علمی غنیمت میشمارم. مهمترین وظیفه ای که بر دوش خودم می بینم اثر گذاری بر مخاطب است که آن را مجدانه در آثار آینده ام پی میگیرم.
در این جلسه امید بی نیاز شیوه روایت نمایشنامه را از جمله ویژگی های آن برشمرد و با مقایسه آن با آثار همینگوی گفت: این نمایشنامه بر اساس داده هایی که میدهد پیش میرود. در کار دو شکل روایت حاکم است . شکل عینی و ذهنی ، اوبژه و سوبژه که مدام در هم حرکت می کنند. به راحتی فضای ذهنی با یک نماد عینی به فضای دیگر تبدیل می شود.
صمد چینی فروشان نیز ساختار روانشناسانه و مینیمال هر اپیزود را مورد بررسی قرار داده و تاکید کرد که این متن در اجرا توانسته به خوبی میان دو فضای ذهنی و عینی حرکت کند که نشان از عملکرد خوب کارگردان نیز دارد.
وی قطه ضعف این نمایش را در بخش روانشناختی آدم ها عنوان کرد و گفت : به نظر می آید تحقیقات بیشتری باید روی سایکودرام انجام می شد.
وی بهره گیری از حداقل صحنه آرایی و بازی زنده و چند وجهی در بازیگران را از نقاط قوت این نمایش برشمرده و وصل نبودن اپیزود ها در یک محور اصلی را مورد نقد قرار داد.
از سوی دیگر احمد زاده ، وجود نقطه نظرات نویسنده در کار ، یکدست نبودن عناصر اجرا بر اساس اصول کلاسیک تئاتر ، پرداخت مثبت نقش های زن در نمایش ، باقی ماندن کاراکتر ها در مرز تیپ را از مشخصه هایی معرفی کرد که نمایش را به سوی اثری رمانتیک و ملودرام سوق می دهد.
تدین صدوق از دیگر منتقدان کانون نیز با ارائه توضیح درباره خصوصیات فردی بانوان ایران و مقایسه آن با دیگر کشورها گفت: اعتقاد دارم که این نمایش توانسته است اثرگذار باشد. گرچه درظاهر نگاه کوتاهی به ارتباط آدم ها و روانشناسی شخصیت ها دارد اما توانسته وارد عمق این روابط شود و تماشاگر را با خود درگیر کند.