صابر محمدی: نگاهی کوتاه به تجربه های دانشجوی و عموم کارهای که در سالهای اخیر توسط هنرمندان جوان به روی صحنه رفته اند نشان می دهد که تمایل به آزمودن شیوه ها و اشکال نمایشی بیشتر در این حوزه جذابیت و طرفدار دارد. شناسای و تمرین سبک ها و شیوه های نمایشی از مهمترین دغدغه های تئاتر امروز ماست و به گونه ای مشخص و مشهود می توان تمایل به فرم و شکل نمایشی را در آثار این نسل از هنرمندان تئاتر ما مشاهده کرد.
نمایش " بادبادک ها بر خاک " را نیز با کمی اغماض می توان در گروه مذکور مورد شناخت قرار داد. سمانه زندی نژاد در این نمایش بیش از هر چیز در پی ایجاد فضای نمایشی و خلق جهانی فراتر از دنیای متن بوده است. در واقع می توان گرایش به کنش آفرینی را مهمترین مشخصه در نمایش این کارگردان جوان برشمرد.
زندی نژاد بیش از هر چیز دیگر، خواسته تا با آفرینش فرم های اجرایی و قرار دادن کنش و اتمسفر اجرا در مسیر فضا سازی مخاطبش را تحت تاثیر قرار دهد. او با گذر از محدودیت های داستان در جهت رسیدن به این هدف، همه مولفه ها و حوزه های اجرایی از بازیگری گرفته تا صحنه آرائی، طراحی لباس، نورپردازی و... را به گونه ای در کنار هم قرار داده و به هماهنگی رسانده است تا بیش از هر چیز در خدمت فضاسازی و ایجاد اتمسفر نمایشی قرار گیرند.
البته باید در کنار اشاره به این نوع رویکرد فرم محور به این مسئله هم اشاره کنیم که معمولا در چنین آثاری آنچه که می تواند به عنوان یک حسن در خدمت کلیت اثر قرار گیرد به همان اندازه هم می تواند در صورت عدم تناسب و هماهنگی یک آسیب جدی برای اجرا و گروه اجرایی به شمار آید. در اجرای نمایش های متکی بر فرم و شکل مهمترین مسئله می تواند هماهنگی و تناسب اجزا در فرآیند وحدت روایی باشد. این هماهنگی در " بادبادک ها بر خاک " به اصلی ترین و مهمترین حسن نمایش تبذیل شده است و در غیر اینصورت نمایش می توانست به اجرایی ناهماهنگ و خسته کننده درباره کابوس های تکراری زندگی و کودکی شخصیت هایش تبدیل شود.
نمایش سمانه زندی نژاد با وجود یکدستی و هماهنگی اش توانایی فضاسازی و ایجاد کنش های تاثیر گذار را دارد و اگرچه در حوزه متن و نیز در محدوده جذابیت های دراماتیک کاستی های بسیاری دارد اما همه این کمبود ها را با خلق فضا و جذابیت کنشمند اجرایش جبران می کند.
در واقع اگرچه بخش زیادی از عوامل ایجاد جذابیت و خلق کشمکش و درگیری در نمایش به طور طبیعی وابسته به داستان و متن است اما باید اعتراف کرد که این حوزه دراماتیک را بیش از خود آن فضا سازی و اجرای نمایش تکمیل می کند. فضاهایی که سعی در ایجاد هراس و دلهره دارند و در خدمت تعلیق داستانی ارزش های درگیر کننده اجرا را تقویت می کنند باید مهمترین قوت های "بادبادک ها بر خاک " باشند.
در تئاتر از یک سو بسیاری از نمایش ها هستند که همه قواعد و معیارهای اصولی دراماتیک را رعایت می کنند، اما فاقد عنصر جذابیت و کنش لازم برای جذب مخاطبانشان هستند و از سوی دیگر ممکن است با آثاری مواجهه شویم که همه قواعد کار را رعایت نمی کنند، اما جذاب هستند و مخاطب را با فضا و مسئله شان درگیر می کنند.
نمایش سمانه زندی نژاد را با کمی اغماض و بیشتر با در نظر داشتن نقاط قوت آن می توان از جمله آثار گروه دوم دانست. ضمن اینکه باید اعتراف کرد که این نمایش در محدوده قضاوت آثار مشابه با خود نمایش موفقی نیز بوده است.