صابر محمدی: رهام مخدومی از کارگردانان جوان و پر کار تئاتر ایران است که بیشتر به واسطه درگیری و ارتباط مداومش با تئاتر حرفه ای شناخته می شود. مخدومی برای فرا گرفتن تئاتر حرفه ای و پا گذاشتن در حوزه تولید جدی تئاتر تقریبا همه حوزه های مهم کار تئاتر را با هنرمندان باسابقه تجربه کرده است. شاید کار با قطب الدین صادقی را بتوان مهمترین حوزه تجربه اندوزی در کار این هنرمند جوان به شمار آورد.
شاید از همین جهت نیز هست که مخدومی علاوه بر بازیگری و کار در دیگر زمینه های تئاتری، در زمینه کارگردانی گرایش و علاقه بیشتری به سمت تئاتر ایرانی و فضاهای ایرانی نمایش و حتی شیوه های ایرانی اجرا دارد.
مخدومی بعد از پشت سر گذاشتن تجربه موفق اجرای نمایش که سال گذشته با استقبال بسیار خوب تماشاگران در خانه تئاتر مواجه شد. اینبار کمی از شیوه های ایرانی نمایش فاصله گرفته است. او که سال گذشته با کمک کمدی ایرانی اش توانست مخاطبان بسیاری را به سالن کوچک خانه تئاتر بکشاند اینبار هم با طرح مسائل روز اجتماعی جامعه اش جذب و جلب مخاطبان بیشتر و بویژه جوانان را هدف قرار داده است.
سه روز ابدی که این روزها در خانه نمایش ادره تئاتر در حال اجراست یک نمایش با رویکردهای خانوادگی و اجتماعی است که فاصله فکری نسل ها را با گرایش های شبه روشنفکری بستر درگیری های داستان اش قرار داده است.
در این داستان دو خانواده محور روایت قرار گرفته اند؛ خانواده ‌آقای کیانی و در راس مناسبات این خانواده – خسرو کیانی – که بر سر مسائل ایدئولوژیک زندگی با پدرش درگیر است و خانواده نشاط که به عنوان الگوی فکری و ایدئولوژیک در کنار خسرو خانواده اش قرار گرفته است. در واقع چالش اصلی این داستان را می بایست در مبارزه فکری میان ایدئولوژی نشاط و شیوه پدر خسرو مورد بررسی قرار داد. هر چند که در میانه این چالش فکری و اجتماعی این خسرو است که خط ارتباط و مناسبات درگیرسازی را باعث می شود. گویی آنکه شخصیت اجتماعی و برداشت های ایدوئولوژیک خسرو به عنوانان یک دانشجوی فلسفه می بایست در بزنگاه درگیری های میان دو خانواده متفاوت نشاط و کیانی در معرض تجربه و شناختی جدی قرار بگیرد.
همانگونه که پیداست داستان مناسبات اجرایی و شیوه ارائه نمایش اش را در درگیری ها و کشمکش های کاملا ایدئولوژیک مطرح می سازد و این بستر موضوعی گستره دشواری را در اجرا فراهم می سازد که نیازمند تحلیل و نتیجه گیری محتوایی و هدفمندی است. البته در کارنامه آثار رهام مخدومی تا به به حال بیشتر پرداختن به کارهای روساختی را شاهد بوده ایم. در واقع مخدومی تا به این تصور را در مورد شکل و سلیقه در کارهایش ایجاد کرده بود که علاقه بیشتری به تولید نمایش های ساخت محور و بیرونی دارد اما "سه روز ابدی " تجربه متفاوتی را در کارنامه این کارگردان جوان به ثبت رساند که کلا تصور اینچنینی را از میان برمی دارد.
رهام مخدومی با هوشمندی توانسته در اولین قدم برای شروع کارش موانع و آسیب های ممکن را در مواجهه با رویکرد محتوایی متن از میان بردارد. او با انتخاب شیوه واقع گرایانه اولین قدم را در اجرای نمایش به خوبی برداشته و بدین ترتیب به درستی خودش را از اسارت خیال پردازی ها و شعارزدگی هایی که معمولا این دست آثار دچار آن می شوند رهانده است. هر چند که باز هم در بخش هایی از نمایش ناگزیر از اجرای فرمان متن بخشهایی از روایت، نمایش به سمت پرگویی و خروج از قواعد دراماتیک گرایش پیدا می کند. منظورم بیشتر بخش هایی است که نشاط و مریم برای معرفی خانواده و تفکرشان در مقابل حضور بالفعل و جدی آقای کیانی به فلسفه بافی و پرگویی زبانی روی می آورند و خواندن و نوشتن پایان نامه نمونه مشهود این گرایش آنها است.
هر چند که باز هم به واسطه اجرای خوب و بازی روان بازیگران در این بخش از اجرا تماشاگر کمتر متوجه این رویکرد آسیب پذیر در حوزه اجرا می شود. در واقع حتی آرامش و چالش آفرینی و همینطور بازیگری در این بخش از اجرا باعث جلب و جذب بیشتر توجه تماشاگر نیز می شود و این بازخورد به طور مشخص مربوط به حوزه کارگردانی و کار رهام مخدومی است.
در مجموع نمایش سه روز ابدی را می توان به واسطه طرح مضامین اجتماعی و رویکرد های جذاب و تماشاگر پسند آن نمایش موفقی دانست که رهام مخدومی نیز به خوبی توانسته از پس هر چه جذاب تر کردن و اجرای موفق آن برآید.