آی سان نوروزی: کیومرث مرادی به همراه نغمه ثمینی حالا دیگر یک گروه کامل هستند که مجموعه ای از تجربیات متفاوت را در طول چندین سال پشت سر گذاشته اند . هر چند که برآیند تولید آثار نمایشی در این گروه طی سالهای گذشته نتوانسته موفقیت های آغازین را تکرار کند ، اما به هر حال همین تداوم همکاری نشاندهنده راهی است که گروه برای رسیدن به نتایج مطلوبتر و رسیدن به هدف ان را انتخاب کرده اند و به نظر می رسد که در این مسیر موفق هم خواهند بود . کیومرث مرادی به عنوان کارگردان و نغمه ثمینیی در مقام نمایشنامه نویس در "افسون معبد سوخته" فرهنگ ژاپن تئاتر نو را تجربه کردند و بعد از به روی صحنه رفتن این نمایش موفق با "رازها ودروغ‌ها" فرهنگ و دین مسیحیت را در نمایشی دیگر تجربه کردند و در اثر موفق دیگر "خواب در فنجان خالی" تجربه دیگری در حوزه رئالیسم جادویی را در فضای ایران دوره قاجار پشت سر گذاشتند و بعد از آن دوران "شکلک" را که نمایشی در گستره تطابق دو دوره تاریخی بود به روی صحنه بردند. اما این همکاری و فعالیت موفقیت همزمان با به روی صحنه رفتن "ژولیوس سزار به روایت کابوس" که یک بازخوانی از متن شکسپیر با نگاهی مدرن به نمایشنامه بود کم کم با عدم موفقیت و سقوط به ورطه تجربیات ناموفق تئاتری همراه شد .مرادی و ثمینی بعد از آن در" مرگ وشاعر "و"رویای شب نیمه تابستان" هم نتوانستند موفقیت های پیشین را تکرار کنند. مرادی بعد از این اجرا " رومئو و ژولیت " و " الکترا " را هم با رویکردی متفاوت و آمیخته با سلیقه کلاسیک و گرایش های مدرن کار کرد اما باز هم حاصل کارش با آثار خوب گروه تجربه در سالهای قبل فاصله زیادی داشت .
اما حالا و بعد از چند سال فاصله گرفتن از دوران خوب گروه تئاتر " تجربه" کیومرث مرادی متن دیگری از نغمه ثمینی را در حالی در تئاتر شهر در حال اجرا دارد که این نمایش هم در کارنامه او و هم در میان نمایشنامه های نغمه ثمینی اثر کاملا متفاوتی است که به طور جدی براساس رویکردهای مدرن تولید شده ، ویا اینکه دست کم می توان گفت که سعی دارد اینگونه نشان بدهد. شاید بهتر باشد" خانه " براساس این رویکرد و در مقایسه با سایر آثار گروه تئاتر گ تجربه ادامه ای در جهت به روز رسانی موضوع و شیوه اجرا براساس تغییرات دوران دانست . گروه تئاتر تجربه در ادامه فعالیت های قبلی شان حالا در "خانه" بررسی است .
"با وجود این باز هم در نمایشنامه که به نظر قوی تر از اجرا می رسد همان پختگی و اصرار به گسترش در جهان اسطیری و جادویی را می توان مورد جستجو قرار داد . منتها این بار همه مولفه و عناصر اسطوره در رویکردی مدرن و شاید بتوان گفت همراه با گرایش های پست مدرن خودشان را نشان می دهند. مولفه ها و عناصر پست مدرن در " خانه " شاید ادامه همان ابهامات و پیچیدگی هایی باشند که در " مرگ و شاعر " مخاطب را آزار می داد و مرادی را هم ناتوان از اجرا در هزار توی جهان جادوئی اش سردر گم کرده بود . اما همه این عناصر مبهم در " خانه " به مولفه های ساختاری درام اضافه شده و خود آن هم به ساختاری کاملا منسجم و دارای قاعده و فرم تبدیل شده است .
نغمه ثمینی بر خلاف آثار چیشین اش اینبار ساختاری متفاوت را برای " خانه " انتخاب کرده است که بر مبنای تمرکز زدایی و تکثیر در منابع و مولفه های شخصیت و روایت تعریف می شود .در این ساختار ما با تکه هایی از روایت در بخشهای متفاوت مواجه هستیم که هر کدام از آنها در عین استقلال به تکمیل دیگر روایت منجر می شوند و کلیت درام را تشکیل می دهند . ساختاری که در آن نه با یک داستان واحد بلکه با داستان‌هایی متفاوت روبه‌رو می‌شویم. هر کدام از شخصیت‌های نمایشنامه روایت مستقلی از دیگر شخصیت‌ها دارد و در عین حال هیچ کدام از روایت‌ها را نمی‌توان به عنوان روایت محوری اثر در نظر گرفت.
بر همین اساس کیومرث مرادی نیز در اجرای نمایش به اتکای ساختار نمایشنامه در پی استفاده از عناصر چند گانه ومختلف نمایش است و بیش از هر چیز به سراغ مولفه های مدرن تر نمایش روی آورده و مثلا از تصویر در اجرا استفده می کند . تصویر به عنوان عنصری مدرن به کمک روایت نمایش می آید و مولفه مهمی می شود برای استقلال دادن و به اجرا درآوردن شناسه ها و ایده های مربوط به شخصیت ها و اجرا.
نوع حضور عناصر دیداری در اجرا و به در طراحی صحنه زیبای پیام فروتن به گونه ای است که در تکمیل همه مولفه های متن و در راستای سبک و شیوه کلیت اثر قرار گرفته است . بنابراین خانه " علاوه بر اینکه یک اثر متفاوت در کارنامه گروه تئاتر تجربه است ، توانسته به خوبی یک مجموعه منسجم و هدفمند را هم در هماهنگی وانطباق اجزا ش نتیجه بدهد.