تئاتر باید از خود و از مردمش اعتبار بگیرد نه از جوایز، داوری و سلایق شخصی. تئاتر باید از حالت موزه ای بودن خارج و در دل مردم راه یابد و در میان آن ها جاری شود.
محمدرضا اجاقی نویسنده و کارگردان نمایش "پرواز برفراز تیر چراغ برق" در گفت و گو با سایت تئاتر مقاومت گفت: نمایش "پرواز برفراز تیر چراغ برق" یک کار کمدی اجتماعی است و ساختار ساده ای دارد که توانسته ایم یک کمدی اجتماعی را روی صحنه ببریم. داستان نمایش "پرواز برفراز تیر چراغ برق" داستان یک جوان است که برای رسیدن به دختر مورد علاقه اش از تیر برق بالا می رود و تهدید می کند در صورت نرسیدن به آن دختر خود را از آن بالا پرت می کند.
وی افزود: من این نمایش را سال 79 برای رادیو نوشتم و سال گذشته با تشویق دوستان برای بخش چشم انداز جشنواره تئاتر فجر آماده کرده ام و از آنجا که به موضوع جوانان می پردازد و موضوع روز است تصمیم به اجرای آن گرفتم.
اجاقی گفت: این نمایش از زمان نوشتن تا اجرا چندان تغییراتی نکرده و فقط چند بار بازنویسی و با توجه به کار و فضای آن جنبه کمدی آن بیشتر شد.
وی گفت: ژانر این نمایش کمدی است و سبک بسیار ساده ای دارد و به راحتی با مخاطب ارتباط برقرار می کند. از نکات ویژه کار بایدبگویم اینکه اولا تمام داستان در طول یک ساعت و سی دقیقه می گذرد و ما همین زمان را در اجرا داریم و دیگر اینکه ریتم خیلی تند با توجه به فضای کار و نوع سهل الممتنع بودن کار که در ابتدا ساده به نظر می رسد ولی زمانی که بخواهیم رمز گشایی کنیم با اثری عمیق روبه رو خواهیم شد.
اجاقی در ادامه گفت: این نمایش از اجرا در جشنواره تئاتر فجر تا کنون دستخوش تغییراتی شد. و وقفه ای که در طول این مدت (از زمانی جشنواره تا اجرای عمومی) ایجاد شده گروه را اذیت کرد زیرا ما آن موقع کاملا آماده اجرا بودیم و به نظرم همان موقع باید اجرای عموم می گرفت ولی از طرفی این وقفه باعث پختگی در کار نیز شد ولی در کل وقفه آن بسیار طولانی بود.
وی در خصوص طراحی صحنه و موسیقی کار گفت: فضای کار یک آپارتمان است ولی برعکس آنچه در نمایش های کمدی است که به سمت فضای رئال می روند، ما از این فضا دور شدیم و به سمت فضای مین مال رفتیم و حداکثر استفاده از آکساسوآر در فضا را کرده ایم، در عین اینکه فضا خیلی موجز و مین مال است. موسیقی کار ساخته حمیدرضا اجاقی است که موسیقی ایرانی است و از دف ، نی ، دایره، کرپ، تار ، تارباسی و یک مقدار سازهای افکت تیو استفاده کرده ایم.
وی در خصوص استقبال مخاطبان از این اثر گفت: در حد اینکه فصل چندان مناسب برای اجرای تئاتر نیست و ما در این میان با وقفه های سه روزه و پنج روزه مواجهه شدیم و اجرا به صورت تکه پاره انجام شد و تالار برای اجرای این اثر نامناسب بود استقبال از نظر من چندان رضایت بخش نیست.
اجاقی گفت: از ابتدا میزانسن ها برای این سالن طراحی نشد هر چند که کار را آنقدر انعطاف و قابلیت اجرا در هر سالن و فضا را دارد ولی به نظرم یکی از سالن های تئاتر شهر و یا تالار سنگلج برای اجرای این نمایش مناسب تر بود.
وی در خصوص نقدهای نوشته در مورد کار گفت: من یک نقد در مورد این کار خواندم که مثبت بود و آن هم به سالن نامناسب برای اجرا اشاره کرده بود. معتقدم که نقد حتما باید باشد و کسی که نقد می نویسد باید عالمانه بنویسد و نقدش تاثیرگذار باشد. نقد زمانی تاثیرگذار و سازنده است که از دیدگاه تخصصی و فنی نوشته شده باشد نه از روی سلایق شخصی.
اجاقی در مورد برگزاری جشنواره های تئاتر گفت: من مجبور شدم از طریق جشنواره کارم را اجرا کنم زیرا هر وقت تصمیم گرفتم به صورت مستقیم متن را برای اجرا ارائه دهم پذیرفته نشد و عنوان شد که باید از طریق جشنواره و رقابت این کار را انجام دهم. از آنجا که من با جشنواره مخالفم در بخش چشم انداز جشنواره تئاتر فجر شرکت کردم و اینک نوبت به اجرای عموم من رسیده است که هم زمانش و هم سال اجرای آن نامناسب است.
وی در خصوص غیر رقابتی بودن جشنواره ها گفت: متاسفانه در این سالها به یک سری از کارها و افراد جوایزی داده شده که باعث اعتبار دادن به برخی کارها شده است که به عقیده من این جوایز براساس آن داوری ها و سلایق و جوایز، اعتبار گرفته است. معتقدم که تئاتر نباید از جایزه اعتبار بگیرد، باید از خود و از مردمش اعتبار کسب کند. من حس می کنم زمانی که یک کار از جایزه اعتبار می گیرد برای جامعه تئاتری ما مضر است و به کیفیت و ارزش تئاتر کشور لطمات جبران ناپذیری وارد می شود.
او گفت: من متن های جدیدی در دست دارم ولی به دلیل رفتار نامناسب با من و نمایشم دیگر تصمیم به کارکردن در شرایط و با مدیریت فعلی تئاتر را ندارم. معتقدم که اگر تئاتر با برنامه ریزی و مدیریت مناسب همراه باشد هیچ وقت دچار مشکل نخواهد شد.
اجاقی در پایان گفت: دوست دارم تئاتر به سمت مردمی شدن برود و از این حالت که مربوط به یک قشر خاصی است خارج شود و برود در دل مردم و آن جا جاری شود و روزی برسد که ما در تمام نقاط و محلات کشور سالن تئاتر داشته باشیم و مردم را با تئاتر آشتی دهیم و شاهد حضور آن ها نیز در سالن ها و اجراها باشیم وگرنه با این وضعیت مطمئنم تئاتر ما موزه ای تر خواهد شد.