سیروس همتی کارگردان نمایش "مجلس برادرکشی" در گفتگو با سایت تئاتر مقاومت اعلام کرد: نمایش "مجلس برادرکشی" قصه فریدون و پسرانش است که در بخش تاریخی شاهنامه به این قصه اشاره شده است و ما این قصه را در غالب نمایش اجرا کردیم.
وی افزود: اساسا نه این متن بلکه اکثر کارهای گروه تئاتر مانی به صورت کارگاهی اجرا می شود یعنی دیالوگ آن گونه که باید و شاید نوشته نمی شود. یک مبنایی وجود دارد که به بازیگرها داده می شود و گفته می شود که دیالوگ ها و فضای نمایش در چه قالبی باشد. آنگاه دیالوگ ها با تمرین و عبور از طیف من به عنوان کارگردان می گذرد و منشی صحنه آنها را می نویسد و بعد من دستی بر روی آنها می کشم و آن می شود دیالوگ و نمایشنامه که ماحصل تمرین کارگاهی است و از ذهن بنده کارگردان و بازیگر می گذرد و ترکیبی می شود از این دو یعنی نمایشنامه. اکثر کارهای این گروه معمولا در اجرا شکل خود را پیدا می کند، به خاطر اینکه همیشه معتقدم که بازیگر ممکن است در تمرین دیالوگی را که می گوید آنقدر خوب باشد که جای دیالوگ نوشته شده من را بگیرد.
وی در ادامه گفت: ما این نمایش را به چهاردهمین جشنواره بین المللی آیئنی سنتی ارائه دادیم و اینک نوبت به اجرای عموم آن رسیده است.
همتی در خصوص نام و فضای نمایش افزود: وقتی می گوییم مجلس برادرکشی این اسم مجلس باید ذهنیت را در ذهن تماشاگر یا منتقد متبادر کند که حتما باید اسباب و ابزاری در نمایش بکار رود که به نمایش آیینی و سنتی و مجالس و آیین ها و سنت های خودمان بسیار نزدیک باشد، از جمله تعزیه، نقالی، سایه و پرده خوانی، که در این نمایش تماشاگر شاهد آن ها است.
همتی در مورد شیوه کارگردانی نمایش گفت: من وقتی کاری را کارگردانی می کنم اصلا متوجه نیستم که چه سبکی است. من سبک خاصی ندارم، فقط از عناصر نمایش ایرانی در این نمایش استفاده کرده ام. در طول تمرین نمی دانم این کار در چه سبکی و بازی است و اساسا من ایسم ها را نمی شناسم و اعتقادی به آنها ندارم و فکر می کنم آیا این دیالوگ، فضا و میزانسن ما را در رسیدن به اهدافمان کمک می کند یا خیر. اینکه ما کدام یکی از سبک های ادبی یا نمایشی را اجرا می کنیم برای من مهم نیست مهم این است که این عناصر چقدر به ما کمک می کند.
همتی افزود: ما از ابتدا میزانسن های این نمایش را برای کارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر در نظر گرفته ایم و این میزانسن ها با توجه به تعداد حضور تماشاگران در بخش تعزیه تغییر می کند و خوشبختانه استقبال خوب است و من راضی هستم.
وی درخصوص طراحی صحنه کار گفت: در خصوص طراحی صحنه باید شهرام کرمی و لیلا نوری صحبت کنند اما چیزی که من می توانم بگویم این است که خیلی اهل طراحی های آنچنانی نیستم. در وهله اول هزینه ای که در اختیار ما قرار می دهند و بعد شرایط و فضای کار ایجاد می کند که از چه جور طراحی صحنه استفاده کنیم، به زعم من طراحی صحنه باید در خدمت کار باشد.
همتی در خصوص موسیقی کار افزود: موسیقی کار حین اجرا به صورت زنده در طول اجرا در قسمت های مختلف نمایش توسط بازیگران نمایش و به رهبری خودم نواخته می شود و کاملا ایرانی است و از سازهایی مانند دمام و سنج بهره برده ایم.
همتی در مورد نقدهایی که در خصوص نمایشش نوشته شده است گفت: لذت بردن از نمایش برایم اهمیت دارد اما نه به هر قیمتی. ما در بعضی از قسمت های این نمایش از فضای گذشته بیرون می آییم و وارد فضای معاصر می شویم. به عنوان نمونه در بخشی از نمایش بازیگر به جای اینکه سوار اسب شود با پیک موتوری می آید و این در ذهن منتقد یا تماشاگر علامت سوالی بود که چرا من این کار را انجام دادم؟ چرا نمایش را در حد کلاسیک و آرکائیک خودش ادامه ندادم؟ اما متاسفانه و یا خوشبختانه بنا به سلائق شخصی خودم دوست داشتم پرانتزی باز کنم تا خستگی تماشاگر از این زبان آرکائیک و 45 دقیقه کار سنگین بیرون بیاید و دوباره وارد آن فضا شود.
همتی در پایان گفت: چند سالی است که در سایت تئاتر مقاومت و مجله نقش صحنه شاهد نقدهایی هستیم که شاید هیچ ربطی به مقاومت ندارد و من خیلی خوشحالم زیرا این مجله خود را از حالت و ساحت تک بعدی بودن خارج می کند.