محمد عاقبتی معتقد است، تصمیم های آنی، بدون قاعده، سلیقه ای و گاهی نیز سردرگمی مدیران فرهنگی باعث وقفه در اجرای برخی از نمایش ها است.
محمد عاقبتی کارگردان نمایش "آسمان روزهای برفی" در گفتگو با سایت تئاتر مقاومت گفت: نمایش "آسمان روزهای برفی" چهار سال پیش توسط محمد چرمشیر نوشته شده و نگاهی متفاوت به فیلمنامه "بانی و کلاید" است، این نمایش از یک قصه واقعی گرفته شده که چند سال پیش در آمریکا اتفاق افتاد و روایت دو آدم به نام بانی و کلاید است که در یک رستوران با هم آشنا می شوند و شباهت هایی باهم دارند و تصمیم می گیرند با هم شروع به دله دزدی کنند. دزدی های چیپ و احمقانه که همراه با یک تفکر و ایده است و آنها معتقد هستند که باید سهم خود را از دنیا بگیرند و کم کم مفهوم بی رحمانه و تلخ شرایط زندگی خود را بیشتر نشان می دهد.
وی در خصوص متن افزود: به یک توافق هایی با چرمشیر رسیدیم که حاصل سال ها تجربه گروه لیو است که چرمشیر نویسنده اصلی این گروه است که با چند کارگردان کار می کند و نقاط ارتباطی خاصی با آنها دارد و زیبایی شناسی کارهای این گروه خیلی نزدیک به هم است.
عاقبتی گفت: من کمتر با چرمشیر برای نوشتن همکاری دارم واو همیشه از ما یک سری خواست های اولیه می خواهد و بنا به آن نمایشنامه را می نویسد. من در این کار مصر بودم بر روی داستان بانی و کلاید و از محمد چرمشیر نمایشنامه می خواستم.
وی در خصوص کارگردانی کار گفت: من سبک خاصی در کار نمی بینم زیرا هنوز دانشی ندارم که بخواهم بگویم سبک خاصی دارم ولی آن چیزی که می توانم بگویم شاخصه های کار است که مثل همیشه به سوی میزانسن و طراحی مینی مالیستی و مختصر رفتیم. که البته در این کار کمی فرق می کرد و ما ساخت و ساز داشتیم زیرا متن پر از لوکیشن و مکان های مختلف است و ما مجبور بودیم با طراحی صحنه آن را جبران کنیم. مورد دیگر داشتن زمان های درهم ریخته است که این کار برای بازیگر بسیار سخت است. زیرا فضاها و شکست زمانی کار را برای بازیگر و کارگردان سخت می کند که خوشبختانه بازیگران این نمایش توانستند به خوبی از پس آن بر آیند.
او به استفاده از تصویر در نمایش اشاره کرد و گفت: شاخصه دیگر این کار داشتن مرزهای کوچکی از تجربه مونتاژ سینمایی در کار است البته این به آن معنا نیست که ما بخواهیم تجربه سینما را در تئاتر داشته باشیم.
کارگردان "آسمان روزهای برفی" افزود: البته این نمایش به لحاظ تم نزدیک به کارهای اولیه کارگردانی من با محمد چرمشیر است ولی فرم آن تغییر می کند و قهرمان های آن قهرمان های سالهای روشنفکری نیست و آدمهای معمولی هستند که تفکر و تعمق عوامانه دارند و یک تجربه حسی است که خوشحالم همزمان با مسائل روز کشور اجرا شد.
عاقبتی در خصوص طراحی صحنه کار افزود: طراحی صحنه این کار توسط حسن معجونی و خودم صورت گرفت زیرا نگاه ما به هم نزدیک است و از آن جا که معجونی بازیگر و من کارگردان این نمایش بودم و به خاطر داشتن لوکیشن های متفاوت و به دلیل اینکه ما مجبور بودیم در حداقل، زمان و مکان را تغییر دهیم تصمیم گرفتیم یک "دی تیل" ساخت و ساز شده باشد و مثل همیشه علاقه مند به متفاوت چیده شدن مخاطب و حرکت بازیگر در میان تماشاگرها بودیم.
او در ادامه گفت: این متن حدود چهار سال پیش نوشته شده و در همان زمان با احمد مهرانفر و لیلی رشیدی تمرین شد که ما با مشکل مواجهه شدیم و به اجرا نرسیدیم. شش ماه بعد این نمایش با علی معینی و شیوا فلاحی تمرین شد و چون ممکن بود به خاطر کمبود زمان تمرین کیفیت کار فدا شود در جشنواره شرکت نکردیم و بعد از جشنواره نیز برای اجرای عموم تأیید نشد و بعد دو سال پرونده این کار مخدومه شد تا اینکه حسین پارسایی رئیس مرکز هنرهای نمایشی موافقت کردند که ما آن را برای اجرا آماده کنیم و ما با کلی کش و قوس به اجرا رسیدیم و من با قاطعیت می گویم اگر حمایت دوستان خبرنگار و قاطعیت مدیر مرکز هنرهای نمایشی نبود ما باز هم به اجرا نمی رسیدیم.
وی در خصوص وقفه در برخی اجراها گفت: دلیل این وقفه ها تصمیمات آنی و بدون قاعده و شفافیت است که یک متن برای جشنواره قبول می شود و برای اجرای عموم رد می شود. یک بار تأیید می شود و یک سال فاقد کیفیت شناخته می شود. این تصمیم گیری ها گاهی سلیقه ای و گاهی شخصی و گاهی بلاتکلیفی و سردرگمی مدیران و سیاست گزاران فرهنگی از بالا است. من معتقدم وقتی کاری مانند نمایش "آسمان روزهای برفی" امسال و در این زمان می تواند اجرا شود چهار سال پیش هم می توانست اجرا شود.
عاقبتی در پایان گفت: با توجه به اتمام نمایش "آسمان روزهای برفی" هنوز برای اجرای مجدد آن برنامه ای نداریم ولی ممکن است که این نمایش سفرهایی را به دنبال داشته باشد.
لازم به ذکر است نمایش "آسمان روزهای برفی" چندی پیش با بازی نگار عابدی و حسن معجونی در تالار اصلی مولوی به روی صحنه بود.