سیامک احصایی معتقد است که نباید همه چیز در یک نمایش به صورت علنی برای مخاطب عنوان شود به طوری که جای تفکر برای او باقی نماند.
سیامک احصایی نویسنده و کارگردان نمایش ترمینال در گفتگو با سایت تئاتر مقاومت گفت: در کارگردانی این نمایش سبک خاصی نداشته ام. در این کار شیوه خودمان را برقرار کرده ایم. به شخصه دوست ندارم تصویرهای نمایش آنقدر گویا باشند که جای تفکر باقی نگذارند. دوست ندارم به عمد کسی را بخندانم یا بگریانم. معتقدم یک نمایش، هر حسی را می تواند به مخاطب منتقل کند. آنچه برای من مهم است، تفکر تماشاگری است که از سالن بیرون می رود.
او صحبت درباره بخش های مختلف کار و برشمردن ویژگی های هر بخش را امری دشوار و برای کارگردان غیر ممکن عنوان کرد. در این باره افزود: کارگردان آنچه آماده اجرا کرده است را درست می داند و همه عناصر کار را به جا و مناسب ارزیابی می کند. بنابراین تنها چیزی که در این لحظه درباره کار احساس می کنم، گروه یکدست و خوبی است که پس از مدت ها گرد آمدند و برای گذر از مشکلات و مسائل مختلف دست به دست یکدیگر دادند.
او که نویسندگی این نمایش را نیز برعهده داشته آن را برگرفته از قصه های کوتاه مهرک قزوینی معرفی می کند و می افزاید: دیالوگ های نمایش را بر اساس تخیل خودم نوشته ام. اوایل سال 86 آن را تنظیم کردم و برای فجر همان سال نیز معرفی کردم که اجرا شد. این متن داستان زنی است که خودکشی کرده و ما در این نمایش سه بخش وجود او را می بینیم، در عین حال که هر کدام بخش های مجزایی از خاطرات و زندگی او را بازگو می کنند، شرایط برزخ گونه ای را سپری می کنند.
این طراح صحنه تئاتر که برای نمایش "ترمینال" فضای یک توالت عمومی را در نظر گرفته می گوید: برای طراحی صحنه فضایی مشخص و ثابت را برای برزخ در نظر گرفتم . احساس می کنم باید فضایی سرد، خنثی و تخت بوجود آورم که در تضاد کثیفی و تمیزی باشد ولی در نهایت احساس تمیزی را القا کند.
و با اشاره به زمان زیادی که از فجر تا اجرای عمومی پشت سرگذاشته اند گفت: دچار تمرین دوباره و ساخت مجدد صحنه شدیم. تغییرات جزئی داشتیم اما کلیت کار به نسبت آن اجرا تغییر چندانی نکرد.
برای من مهم بود که صحنه ام 8×8 متر باشد . بازیگرانم از دیوارها فاصله داشته باشند و خوشبختانه مولوی این ویژگی ها را داشت.