•نمایش شما به مسائل بعد از جنگ می پردازد. چقدر به این تفکر اعتقاد دارید؟
در این نمایش به وضعیت آدم های دو طرف جنگ به لحاظ روانی و اجتماعی توجه شده است. به نظر من چیزی که الان در نگارش نمایشنامه ها اهیمت دارد، نگاه نویسنده است نه پرداختن به داستان آن. نگاه شفاف و غیر متعارف نسبت به آدم های جنگ. مردم دوست دارند ورای مسائل و آدم های جنگ را ببینند. دوست دارند شخصیت های رو نشده و حرفهای سر به مهری که بوده و هنوز وجود دارد را از نگاه نویسنده ببینند. اینکه آدم هایی که روی زمین راه می روند و مثل مازندگی می کنند اما جنگ را تجربه کرده اند، چه حرفهایی دارند که دوست ندارند بزنند.
•بنابراين آيا مي توان " درخت سيب گناهكار نيست " را يك اثر ضد جنگ دانست ؟
نه. اصلا چیزی به نام تئاتر ضد جنگ وجود ندارد. جنگ حادثه ای است بین دو نفر یا گروه که با صحبت کردن به نتیجه نمی رسد و خیلی نمی شود جلوی آن را گرفت. مهم مقاومت است. مثل مقاومت ما در برابر دشمن که براساس اعتقاد هایمان استوار بود.
•این فضای پس از جنگ در اثر دیگر شما (1417) هم كه سال گذشته به اجراي عموم در آمد دیده می شد، چرا به اين وجه از موضوع بيشتر علاقه داريد ؟
الان در شرایطی زندگی می کنیم که جنگ تمام شده است و همه سعی می کنند آن را فراموش کنند. در سینما هم اگر بخواهیم جنگ را بازسازی کنیم، کار قشنگی از آب در نمی آید؛ اما مسائلی که از جنگ نشات گرفته است و هنوز چالش برانگیزند جای پردازش دارد. به شخصه به عنوان تماشاگر اگر تئاتری ببینم که مستقیما به جنگ می پردازد؛ نمی تواند برایم، جذاب باشد. چیزی که الان به آن نیاز داریم نگاه است که می تواند مقدس هم باشد؛ چه معترضانه و چه آرما نگرایانه. اما مهم این است که به عنوان یک هنرمند، با چشمان خودمان نگاه کنیم نه با چشمان دیگران.
•شما چه نگاهی به این مقوله دارید؟
نگاه من کاملا واقعگرایانه است. به عنوان یک ایرانی که واقعیت های جنگ را از نزدیک درک کرده است و آثاری که بر در و دیوار دیده می شود.
•در این زمینه آيا تا به حال توانسته اید تمام حرفهایتان را بزنید؟
اعتقادی به خود سانسوری ندارم. هنرمند باید دست به خلاقیت بزند. تئاتر ابزاری است که باید به سمت شکوفایی و نو آوری برود. باید جای پا بسازیم نه این که جا پای دیگران بگذاریم.
•حضورتماشاگران را در جشنواره تئاتر مقاومت چطور ارزیابی می کنید؟
تئاتر مقاومت بیشتر نیاز به مخاطب دارد تا تماشاچی و در حالی مخاطبان خوبی خواهد داشت که تماشاگران بفهمند گروه های هنری، چیزی برای ابراز کردن دارند. خلق نگاه و فضایی که کمتر دیده شده است، سبک آن فرقی نمی کند.
•بعد از چند سال فعاليت آيا آثارشما توانسته دست كم در شهر خودتان مخاطبان خود را در اجراي عموم پیدا کنند؟
به طور جدی می گویم؛ ماهشهری ها اگر بهترین تماشاچی نباشند، بهترین مخاطبان تئاتر ایران هستند. همیشه سالن پر است، هنگام اجرای تئاتر همه سکوت می کنند، هیچ تلفنی زنگ نمی خورد و وقتی نمایش تمام می شود، همه سراغ تئاتر بعدی گروه را می گیرند. این بزرگترین خسته نباشید به گروه است.
سکوت تماشاچی هنگام اجرای تئاتر، بهترین دسته گل برای کارگردان است.
انگار که آنها خودشان را کارگردانی کرده اند.
•این فضا چگونه به وجود آمده است؟
استمرار در اجرا و ا ینکه گروه تئاتر هنگام اجرا تنها به بازی فکر نکنند. چگونه دعوت کردن تماشاگر به سالن هم مهم است.
•نظر شما درباره اینکه جشنواره امسال هم به صورت ملی برگزار می شود و بين المللي نشده است چیست؟
برگزار نشدن جشنواره به صورت بین المللی لطمه زیادی به آن نمی زند.
بهتراست بگذاریم یکی دو سال دیگر به صورت ملی برگزار شود، بعد به سراغ گروه های تئاتر خارجی برویم.