•برگزاری جشنواره های موضوعی تا چه اندازه می تواند در بهبود تئاتر موثر باشد؟
به هر حال جشنواره های موضوعی هم بخشی از موضوعاتی است که در سطح جامعه دنبال می شود. همان قدر که جشنواره های اجتماعی و موضوعات اجتماعی، سیاسی در پیشبرد تئاتر و ارتقای کمی و کیفی تئاتر در سطح کشور موثرند، جشنواره های موضوعی هم می توانند تاثیرات خوبی در کمیت و کیفیت تئاتر داشته باشند به شرط آنکه هم در برنامه ریزی و هم سیاست گذاری، اهمیت لازم را برای برگزاری جشنواره ای خوب و آبرومند قائل شویم. سالهاست جشنواره های موضوعی مختلفی با هزینه های بسیار زیاد در کشور بر گزار می شود اما دست اندر کاران آن به نتیجه ای که می خواهند، نمی رسند.
•دلیل این مساله را مقطعی بودن جشنواره ها نمی دانید؟
بله. جشنواره ها نیاز به نگاه بلند مدت دارد. پرونده جشنواره ها پس از برگزاری بسته می شود و بدون هیچ گونه جمع بندی و دقتی بر کم و کیف برگزاری آن، دو ماه مانده به جشنواره بعد، مجددا سراغش را می گیریم. و باز روز از نو و روزی از نو، اگر بد بینانه نگویم در سطحی پایین تر؛ اما در همان سطح برگزار می شود. جشنواره ها بعد از هر دوره نیاز به آسیب شناسی کارشناسانه دارد تا نقاط ضعف و قوت آن شناسایی و این نقاط، بر طرف و تقویت شوند.
•نمایش های این جشنواره تا چه حد در ارائه تصویری از مقاومت موفق بودند؟
بی پرده و صریح می گویم، الان در دوازدهمین دوره جشنواره مقاومت قرار داریم و مسئولان و دست اندر کاران آن می خواهند در سال های بعد آن را به شکل بین المللی برگزار کنند اما با دیدن تئاتر ها طی این چند روز، خیلی امیدوار نیستم این جشنواره در راستای اهداف بلندی که حتما مسئولان آن مد نظر دارند، بتواند گام بردارد. چه در بخش اجرایی و چه در نمایشنامه ها، شاهد کمی و کاستی های فراوان بودیم. جدا از بخش اجرایی و رسیدگی به امور گروه ها، تبلیغات حاشیه جشنواره و هزینه های مربوط به پشتیبانی و حمایت آن، عموم نمایش ها چه در ساختار و چه محتوا ضعفهای عمده داشتند.
این جشنواره باید بتواند برای آرمان ها و ارزشهایی بزرگی که جوانان ما در محبت احیا و تثیت آنها در جامعه جان فشانی کردند و در راستای اشاعه این ارزشها قدمی موثر و مثبت بردارد اما متاسفانه در سالن ها کمتر با مردم مواجه بودیم و آنچه دیدیم بیشتر گروههای شرکت کننده در جشنواره بودند.
چرا پس از دوازده سال، نمایشنامه ها نتوانسته اند مخاطبان خود را پیدا کنند و آنها را به سالن ها بکشانند؟ چرا در عرصه نمایشنامه نویسی و تولید آثار نمایشی، حتا مقدار کمی به آن ارزشها نتوانسته ایم نزدیک شویم و انعکاس آبرومندانه ای از آن رویداد انسان ساز داشته باشیم؟ مجدانه تقاضا می کنم که به داد این بیمار محتضری که امروز به نام تئاتر دفاع مقدس در بستر بیماری افتاده است برسند و آن را معالجه کنند. نرسد روزی که افسوس بخوریم می توانستیم اما نخواستیم. به راستی چه پاسخی برای نسلهای بعد از خود داریم؟
•تئاتر مقاومت در جهان از چه جایگاهی برخوردار است؟
بحث دفاع و مقاومت کردن، دفاع از حریم و مرزهای یک کشور، دفاع از وطن و مقاومت در برابر تهاجم دشمن در هر ملتی با هر دین، آیین و کیشی مقدس، محترم و با ارزش است، این حس ناسیونالیستی همواره همراه انسان بوده و خواهد ماند.
هر چند دفاع ما و مقاومت ما ویژگی های خاص خود را داشته اما به طور عام مقاومت در برابر یورش بیگانگان در حریم یک کشور از تقدس و ارزش خاصی برخوردار است و همین مساله کار هنرمندان را مشکل می کند. اثری که هنرمند می خواهد هم سو با این ارزشها و با این نگاه تولید کند، قطعا با ید هم سنگ و هم تراز از این ارزشها باشد. البته امروز در سطح جهان به یک مفهوم، چیزی تحت عنوان تئاتر مقاومت وجود ندارد. کشورهایی که درگیر جنگ بودند کارهایی کرده اند اما به معنای این نیست که بگوییم تئاتر مقاومت در فلان کشور چه پیشینه و ویژگی خاصی دارد.